Τελικά , όσο πιο περισσότερα ξέρεις τόσο περισσότερα ερωτήματα δημιουργούνται.
Κι όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις γίνεσαι με μαθηματική ακρίβεια ζώο όρθιο.
Δε γαμιέται , θα πεις.Πόσο θα υπάρχω ακόμα?
Και τι είναι εκείνο που θα με ρίξει κάτω να σέρνομαι στα πατώματα??
Εχτές συνέβη κάτι και έκλαιγα για ένα τρίωρο.Κοιμήθηκα σαν πουλάκι και φυσικά δεν είχα όνειρα γλυκά αλλά πονηρά.Με το που σηκώθηκα , κατάλαβα πως όσα και να λένε οι όποιοι καθ΄όλη τη διάρκεια τη ζωής μας συνοδοιπόροι είναι απλά είναι ανάξια προσοχής.Ποιός αξίζει να'χει άλλωστε την προσοχή μας στα λεγόμενά του αν εκείνος δεν προσέχει τι λέει?
Προτιμώ λοιπόν , σαν αγρίμι να δείχνω την οργή μου και στα μάτια μου να διαγράφεται η αγωνία για την συναισθηματική μου επιβίωση παρά να είμαι τελευταία των ηλιθίων.
Το κακό που έχουμε οι άνθρωποι είναι πως στις σχέσεις μας δεν χρησιμοποιούμε ποτέ την κριτική μας σκέψη.Τις περισσότερες φορές διατηρούμε κάποιες σχέσεις είτε γιατί μας βολεύει είτε γιατί δεν είμαστε έτοιμη για να δεσμευθούμε ως άτομα , όχι ως γυναίκες και ως άντρες.Ως φίλοι.Γκόμενους αλλάζουμε με μεγαλύτερη ευκολία απ'ότι φίλους , σωστά?
Μεγαλώνοντας θα βρω κάτι σταθερό να υπολογίζω έτσι?Και να το αγαπώ..Και όλο αυτό που δίνω να το παίρνω.
Πόσο χαρούμενη είμαι σήμερα που είμαι ζωντανή και υγιής και έχω να ζήσω μια ολόκληρη ζωή μπροστά μου!
Σας φιλώ!
Και να προσέχετε ακόμα και με ποιούς μοιράζεστε τον καφέ σας!
Η τελευταία των αγρίων..
Δρόμοι ατελείωτοι..
Αυτό το διάστημα συνεχώς αναπολώ διαδρομές σε δρόμους , πλατείες είτε με τα πόδια είτε με το αυτοκίνητο.
Κάτι με έχει πιάσει με όλα τούτα.Μπορεί να φταίει η εποχή...Νιώθω πως πρέπει να δώσω σε κάποιον κάτι , αλλά δεν βρίσκω ούτε παραλήπτη ούτε αυτό το κάτι που θα του δώσω!Είναι ένας γρίφος που έχω την εντύπωση πως θα καταλήξει σε σπαζοκεφαλιά απλά...Θα με κάνει να νιώσω πως έχασα τον χρόνο μου μόλις καταλάβω τι είναι όλο αυτό.
Πιθανότατα να μιλάμε για συναισθηματική κενότητα αλλά ... ποιός νοιάζεται?Έχω να κάνω πιο σημαντικά πράγματα όπως το να σκεφτώ...Που κι εκεί δεν είναι ΤΙΠΟΤΑ συγκεκριμένο.
Είναι από τις ελάχιστες φορές ίσως και η πρώτη που αντιλαμβάνομαι την σημαντική προσφορά της ανθρώπινης επαφής.Αλλά τα αμυντικά τείχη που έχω για πολλά χρόνια υψώσει είναι πλέον απόρθητα και φυσικά δυσκολεύουν εμένα πάνω απ'όλα να τα ξεπεράσω και να φύγω από το εφιαλτικά παραμυθένιο κάστρο μου.
Τελικά , δεν ξέρω αν με πειράζει περισσότερο το ερχόμενο , μη προβλεπόμενο και μη αναστρέψιμο τέλος της ζωής ή ο φόβος της επαφής και της δειλίας φοβούμενη πως όσα ονειρεύομαι δεν θα πραγματοποιηθούν;
Αν και ξύπνησα με απεριόριστη όρεξη για πλάκα και γέλια το πρωί τα σύννεφα ώρες τώρα κάθονται πάνω απ'την πόλη μου και με μουσκεύουν με τα δάκρυά τους.Πόσο να αντέξω κι εγώ;Άνθρωπος είμαι και μάλιστα αρκετά κυκλοθυμικός..
Πρέπει να πάρω ομπρέλα και αδιάβροχο για να μην με βρέχουν!Είναι δική μου απόφαση πότε θα στεναχωριέμαι!
Ακόμα κι αν θέλω να περπατάω κάτω απ'τη βροχή και μάλιστα μόνη μου!
Διαδρομές στην Αθήνα και στον Πειραιά και εκτός πολής.
Αυτό το τραγούδι το άκουγα σε κάτι κασέτες στο αυτοκίνητο του θείου μου του Νεκτάριου.Συνήθως , όταν λοιπόν πηγαίναμε στην ξαδέρφη μου στην Ελένη στον Πειραιά ή ακόμα κι όταν πηγαίναμε δυτικότερα ακόμα απ'το Αιγάλεω προς Περιστέρι όλα τα τραγούδια της δεκαετίας του '80 ήταν σε αρκετά δυνατή ένταση και εγώ κι ο αδερφός μου από πίσω χοροπηδούσαμε και τραγουδούσαμε με αγγλικά που θύμιζαν ελληνικές λέξεις γιατί μας βόλευε.Στα αδέρφια της μαμάς πηγαίναμε συχνά πυκνά χωρίς πρόγραμμα αλλά το κυριακάτικο τραπέζι μας έβρισκε όλους στο σπίτι κάποιου μαζεμένους και κεφάτους.Ήμασταν συνολικά 6 ξαδέρφια που μέναμε στην Αθήνα και είχαμε συχνές επαφές.Τα περνούσαμε καλά αν και πάντα εγώ και ο αδερφός μου ήμασταν τα πιο ριγμένα ας πούμε.Είχαμε την ατυχία της μονογονεϊκής οικογένειας καθώς και της όχι τόσο μεγάλης "αγάπης" που έτρεφαν για τη μητέρα μου.
Όμορφα κυριακάτικα πρωινά και ακόμα ωραιότερα απογεύματα.Τελείωνα τα μαθήματά μου από την Παρασκευή και η δικιά μου Παρασκευή (η μαμά) χαιρόταν αρκετά που φαινομενικά γινόμουν συνεπής κι είχα αναλάβει τις λατρεμένες ευθύνες του σχολείου.
Στο πήγαινε και στο έλα , στα αυτιά μου βούιζαν μελωδίες παλιές και φαγωμένες γιατί όλες οι κασέτες γράφονταν από δίσκους.Άλλοι ήταν σε καλύτερη κατάσταση και ο ήχος απλά ακουγόταν με γρατζουνιές , μια ιδιότητα που έκανε ακόμα πιο ενδιαφέρον το ηλεκτρικό άκουσμα.
Τουλάχιστον , πρόλαβα τους δίσκους αν και έτυχε να είναι ξεχασμένοι ακόμα και στη δεκαετία του '90.Άκουσα τη διαφορετικότητα του ήχου όταν ακόμα δεν μπορούσα να την καταλάβω πλήρως.
Χαρούμενη παιδική ηλικία;Δεν ξέρω.Μάλλον όχι.Ξέγνοιαστη;Ούτε.Μονάχα γεμάτη γνώσεις και αλήθειες που δημιουργούσαν συναισθήματα σε όλα τα μήκη κύματος μέσα μου.
Δεν μπορώ να πω..Παράπονο δεν έχω!Ο,τι συναίσθημα υπάρχει το'χω ζήσει...
αν και δεν ήταν αναγκαίο..
Σας φιλώ..
Η αρχή και το τέλος..
Συνήθως , όταν περνάει ένα διάστημα με έντονη συμπεριφορά και αισθήματα , επικρατεί ύστερα μια περίοδος συναισθηματικής νηνεμίας.Είμαι τόσο ήρεμη τώρα
Ειλικρινά λοιπόν...
Πιέστηκα πολύ , πάρα πολύ για κάτι: να μην είμαι ο εαυτός μου.Δεν άντεξα!
Δεν άντεξα να είναι ο άλλος πάνω από το κεφάλι μου και να ψάχνει για το κεφαλομάντηλό μου!Να πιάνει το αντικείμενο που μόλις άφησα!Να μετράει τις κουβέντες μου σαν είναι χρυσά νομίσματα!
Ένιωσα την καταπίεση του ερωτικού πόθου του άλλου και ένιωσα το ποταπό συναίσθημα της ερωτικής απέχθειας συναισθηματικά ενώ το σώμα άλλα ζητούσε.Πάλεψε η ψυχή μου να κατευνάσει το σώμα μου.
Βασανίστηκα εώς ότου να επανέλθω στην ευγενική φύση μου γιατί σαν από αντίδραση θέλοντας ο άλλος να με μισήσει αισχρολογούσα.Έγινα μια άλλη!Κι αντί να κατηγορήσει τον εαυτό του , έριξε μερίδιο ευθύνης και σε μένα.Πράγμα αδιανόητο για μια κοπέλα που λέει ξεκάθαρα στον άλλον ότι δεν την ελκύει.Ότι καλύτερα για εκείνη θα ήταν να έκανε
Και όλα ετούτα συνέπεσαν με την μετακόμιση..Δεν αρέσουν βλέπετε τα 4 γατάκια μου..Δεν άρεσαν στον σπιτονοικοκύρη που σκότωναν τα φίδια , τα ποντίκια και όλα τα ζουζούνια..Δεν θα κάτσω να ασχοληθώ άλλο με την ιδιότητα του ανθρώπου να μην αγαπάει και να προσπαθεί να ζημιώσει τη φύση..Είναι πρόβλημα δικό τους...Όχι δικό μου.
Είχα καιρό να δω έναν άνθρωπο που θα έκανε τα πάντα για μένα.Αυτός , δεν ήθελε κάτι άλλο εκτός από το να είναι κοντά μου.Δεν με έχει πιέσει ποτέ για τίποτα.Ακόμα και να του μιλάω , που αν δεν έχω κέφια τον αποφεύγω και το ξέρει , δεν με πιέζει.Με καταλαβαίνει.Και δεν ζητάει κάτι άλλο εκτός απο τη ζωντάνια μου.
Αυτό το διάστημα μου'χει κολλήσει ο θάνατος σαν κατάσταση.Και του είπα οτι δεν ξέρουμε πότε θα φύγουμε.Γέμισε με τρόμο.«Είσαι 21 ακόμα!!»μου λέει έντρομος.«Τι σκέφτεσαι αγάπη μου;»
«Το αναπόφευκτο» απάντησα κυνικά.
Ένιωσα οτι έτσι μου αρέσουν τα αισθήματα του άλλου.Αγχωτικά , με τρόμο και πόνο.Τότε τα βρίσκω ενδιαφέροντα και άξια για πολλαπλασιασμό.
Αλλά , δεν είναι ο κατάλληλος για μένα.Και πάλι..Είναι υπερβολικά καλός μαζί μου ενώ με άλλες ποτέ δεν υπήρξε τόσο καλός.Μόνο με μένα γίνεται τόσο καλός.Κι αυτό με τρομάζει.
Κανείς ως τώρα δεν έχει πει ή δεν έχει νιώσει αυτό που νιώθω εγώ: θέλω να βρίσκομαι μαζί σου μέχρι τέλους.Δεν θα έρθει το τέλος?Γιατί φοβάσαι να το πεις?Σε μια σχέση υπάρχει αρχή και τέλος.Σε μια ζωή αρχή και τέλος.Όλα αρχίζουν κι όλα τελειώνουν σε αυτόν τον πλανήτη και σε αυτή τη διάσταση.
Μόνο τότε δινόμαστε ολοκληρωτικά στον άλλον: όταν θα αντικρίσουμε το τέλος σαν μια κατάσταση τόσο δίπλα μας..Αν κατανοήσουμε πως κάθε δευτερόλεπτο μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό.
Ένα κουνούπι , ένα ποτήρι με ρούμι και η αναμονή.
ένα κουνούπι μου έσπασε τα νεύρα γιατί τριγυρνάει μπροστά μου και το φτερούγισμα των μικρούτσικων φτερών του μου γαργαλάει τη μύτη.
Πίνω ρούμι με παγάκια.
Αναμένω ένα πολύ καλό φίλο αύριο και νιώθω ενθουσιασμένη γιατί πάνω απ'όλα θα τον δω και ύστερα θα μου φέρει και διαφόρων ειδών τσάι.
Για μένα το τσάι είναι τρόπος ζωής και τρόπος συμπεριφοράς.Με κάνει να νιώθω σαν ξεπεσμένη ευγενής..Σαν χήρα ενός λόρδου..
Τι όμορφα αρώματα που απλώνει στον χώρο..
Τέλος πάντων..
Τον περιμένω με τεράστια αγωνία.Και χαρά.
Έχω μεγάλη ανάγκη απο αγάπη και τρυφερότητα.Και για πρώτη φορά δεν ντρέπομαι να το ζητήσω αυτό.Ίσως γιατί ο χρόνος κυλάει.Τώρα το ένιωσα.Κρίμα..Μεγάλο κρίμα να ρίχνω τώρα τον εγωισμό μου.Πληγώθηκα κάποιες φορές γιατί δεν ζητούσα ο,τι ήθελα ενώ ο άλλος είχε την διάθεση να μου το προσφέρειχωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα κιόλας.
Θέλω τόσο πολύ να πω σε όλους όσους είχα φίλους τι λάθη έκανα.Γιατί έκανα τόσα λάθη όσα κι εκείνοι.
Να πω σε άτομα που πόθησα πόσο πολύ τα θέλω ακόμα.Γιατί όταν θες κάποιον ξέροντας τον λόγο δεν παύεις να τα θες ακόμα και αφού έχει περάσει κάποιο χρονικό διάστημα..Και να μην ντραπώ γι'αυτό.Ακόμα κι αν δεν πρέπει να ανταλλάξουμε ανάσες.
Μετάνιωσα για την εσωστρέφεια μου και για την υπερβολική αποστασιοποίηση.Αν και δίνω την εντύπωση ατόμου που δίνεται.
Το ποτήρι με το ρούμι θέλει άλλη μια γουλιά να ρουφήξω για να αδειάσει.Η καρδιά μου για να αδειάσει απο τα αισθήματα ενοχής και καταπίεσης χρειάζεται μπουκάλι με ρούμι να ρουφήξει και να τα ξεχάσει.
Και όλα αρχίζουν και φαντάζουν ξανά μικρά και χειμωνιάτικα..Τι καλός που είναι ο χειμώνας..Σε φέρνει πιο κοντά με τους ανθρώπους..
Φιλώ σας..
Υ.γ.:Σκέφτομαι να πέφτω σε καλοκαιρινή νάρκη...
Off season..Εκτός εποχής δηλαδή ή μήπως καλύτερα εκτός πραγματικότητας;
Ήξερα οτι δεν ήμουν πλασμένη για τούτη την εποχή.Το'χα καταλάβει απο μικρή ακόμα..
Ήμουν όμως αισιόδοξη γιατί πίστευα οτι όλοι μας έχουν μια καλή πλευρά.Δεν πίστεψα λοιπόν ποτέ στους ανθρώπους αλλά στην καλή πλευρά τους!Για μένα το καλό πάντα νικάει το κακό..
Αχ αυτά τα παραμύθια , τελικά δεν έχουν σωστή επιρροή στην αντίληψη της πραγματικότητας..
Για να μην τα πολυλογώ , κάποια σχέδια που είχα και ήταν άμεσα συνδεόμενα με τον ανθρώπινο παράγοντα ναυαγήσανε ωσάν τρύπιες βαρκούλες και με όμορφες κυκλικές κινήσεις βρεθήκανε στον βυθό της θάλασσάς μου.
Δεν ξέρω ειλικρινά τι με κάνει να νιώθω τόσο δυνατή και να πιστεύω πως όλοι μας έχουμε τη δύναμη να αποπερατώσουμε ακόμα και τους πιο δύσκολους άθλους όπως ο Ηρακλής.Έχουμε ταυτόχρονα την δυνατότητα όμως με τις πράξεις να τιμωρηθούμε όπως κι ο Σίσυφος!Τι κρίμα όμως να μην είμαστε αποφασισμένοι για ο,τι διαλέγουμε.Είναι τραγικό.Να πράττουμε και ο,τι διαλέγουμε πλέον να μην μας εκφράζει.Έτσι σκεφτόμαστε στην πρώτη δυσκολία ή στην πρώτη αποτυχία.
Τελικά είμαι τρομερά αισιόδοξη.
Κι αυτό δεν κάνει καλό.Όση μαυρίλα κι αν κουβαλάω μέσα μου η άποψή μου για το ανθρώπινο είδος είναι ακόμα επιεικής!Πρέπει να αρχίσω να βλέπω τα παιδιά άνω των 10 ετών και να τα βλέπω ως μικρά ανθρωπάκια!Ως εν δυνάμει αδίσκακτους ανθρώπους που θα μοιάσουν στους κακομαθημένους γονείς τους.Γιατί όλα απο εκεί πηγάζουν: την οικογένεια!
Απογοητεύτηκα που έφηβα παιδιά(απο 12 εως 17) σκέφτονται μόνο την καλοπέραση , το με ποιόν θα τα φτιάξουνε , τι θα φορέσουνε και πότε θα βγούνε!!
Εγώ δεν σκεφτόμουνα έτσι..Είχα όνειρα να κάνω πράγματα.Δεν είχα ρούχα να βάλω και σκεφτόμουν πως θα πιάσω δουλειά και θα κάνω κάποια πράγματα που θέλω χωρίς να αφήσω τα άτομα που αγαπώ.Και βλέπω τώρα αδερφές κι αδέρφια γενικά , να μην ενδιαφέρονται για τα άτομα που έχουν το ίδιο αίμα.
Το ίδιο αίμα..
Αυτό που μας κρατάει ζωντανούς...Το αίμα μας..Που κυλάει απο άκρη σ'άκρη του σώματός μας...Και που έχει το κόκκινο χρώμα της επανάστασης..
Κι εμείς είμαστε παραδομένοι στο τίποτα.
Κάνει ζέστη , αλλά κρυώνω.Δεν είμαι ερωτευμένη αλλά απογοητευμένη.
Κι η αγάπη στο καθετί έχει πάψει να υπάρχει γιατί όλοι μας πλέον αγαπάμε το ΕΓΩ μας.
Ας δούμε πίσω απο τις λέξεις...
Ας δούμε μέσα απο τα μάτια του άλλου..
Τι απλά λόγια..Ώρες ώρες κοινότυπα αλλά αληθινά.
Σας φιλώ μετά λύπης.
Τελείωσε το καλοκαίρι...
Αυτό είναι το τελευταίο post του Ιουλίου.Μην με ρωτήσετε γιατί δεν έγραφα.
Οι λόγοι που με κράτησαν ήταν ένα φράγμα δυνατό κι αδιαπέραστο στο ορμητικό ποτάμι των σκέψεων μου.
Η μοναξιά μου , ευεργετική ησυχία στην βαβούρα των πολλών «φίλων» , με έκανε να σκεφτώ διαφορετικά όλα όσα μπόρεσα να ανασυντάξω μέσα μου.
Τέλος , οι αποφάσεις που πάρθηκαν με έκαναν να δω την οπτική γωνία του θύτη!
Συγχωρείστε με όσοι σχολιάζατε τα κείμενά μου και δεν βλέπατε αν παρακολουθούσα τα δικά σας!Ειλικρινά τα επισκεπτόμουν και τα διάβαζα αλλά δεν είχα λόγια να εκφραστώ!Έπεσα σε τόσο βαθύ τέλμα…Να μην μπορώ να εκφραστώ!
Ο πόνος μου για τα καθημερινά γεγονότα που άκουγα ή έβλεπα ακόμα να λαμβάνουν χώρα μπροστά στα μάτια μου με έκαναν να λυγίζω ενώ ταυτόχρονα γινόμουν σκληρή σε όσους με αγαπάνε.
Το ασυνάρτητο πλήθος ανθρώπων που κατακλύζει την κοινωνία μας , δεν μπορεί να ξεχωρίζει το καλό και το κακό.Το πρέπον και το μη πρέπον.Αυτό που θα πληγώσει τον άλλον κι εκείνο που θα τον κάνει να νιώσει χαρούμενος κι ευτυχισμένος που τον έχει δίπλα του.
Δεν ξέρω τι απ’όλα με έκανε να αλλάξω..
Πάλι..
Η διάθεσή μου που αλλάζει κάθε φορά με το φύσημα του ανέμου ή η θέληση για διαφορετικές εμπειρίες που θα με κάνουν να έχω την ανάγκη για συγγραφή.Το διάβασμα αποτελεί μια απόδραση και μια … πώς να το πω… έναν τρόπο θα το αποκαλέσω για να γνωρίσω όλα όσα εκείνα άλλοι βλέπουν αλλά δεν καταλαβαίνουν.
Η εξυπνάδα λοιπόν , ενώ είναι το καλύτερο εγγενές προσόν που μπορεί να έχει κάποιος –αν βέβαια χρησιμοποιηθεί σωστά και χωρίς δόλο ενάντια στον συνάνθρωπο- αν δεν συνοδεύεται από οικονομική άνεση έχει μηδαμινή αξία.
Ορίστε λοιπόν , τι ΔΕΝ θα κάνω αυτό το καλοκαίρι:
- Δεν θα πάω στη συναυλία που θέλω
- Για έβδομο συναπτό έτος δεν θα πάω διακοπές (διακοπές για μένα = καλή παρέα όπου να’ναι)
- Δεν θα βγαίνω έξω γιατί πολύ απλά δεν έχω φίλους...
Ο ενθουσιασμός μου δεν μπορεί νομίζω να κρυφτεί..
Όσοι λοιπόν , διαβάσετε αυτό το post εύχομαι να έχετε ένα καταπληκτικό καλοκαίρι!Ο,τι δηλαδή δεν γίνεται να έχω εγώ.
Επίσης , εύχομαι να μην με παρατήσει η έμπνευση και φυσικά να έχω τη δυνατότητα και το πείσμα να αποπερατώσω ο,τι έχω αρχίσει.Αυτή λοιπόν , είναι η ΕΡΓΑΣΙΑ μου για το φετινό καλοκαίρι!
Να τελειώσω ο,τι άρχισα!
Τώρα ενθουσιάστηκα είναι η αλήθεια!Έχω να αποτελειώσω….μμμμ….περίπου στα 10 διηγήματα , 1 νουβέλα και 4 ποιήματα.Χρειάζονται απλά ελάχιστες διορθώσεις..
Καλό σας καλοκαίρι!Θα σας επισκέπτομαι , και ίσως να μην είμαι σιωπηλή!
Τζονάκο , έκανα αυτό που είπες με τον Γούγλη αλλά δεν βρήκα τίποτα..Μπορείς να με βοηθήσεις παρακαλώ?
Το τραγούδι αφιερωμένο σε όλους όσους αγαπούν την μελαγχολία της ζέστης..Φέτος όμως αυτό το καλοκαίρι είναι δροσερό.Μέχρι τώρα δεν ζεστάθηκα πολύ..Έχω την εντύπωση ότι σας το’χω ξαναβάλει..Αλλά δεν είμαι σίγουρη..
Πόσο μου έλειψε να παίζω μουσική..Είναι τρομακτικό να καταλαβαίνεις την ανάγκη που έχουν τα δάχτυλά σου για να παράγουν έργο..Και τι έργο..Με ψυχή..
Σας φιλώ..Από’δω και στο εξής θα με βλέπετε στα δικά σας ιστολόγια.
Κι ο χειμώνας , σαν παλιός αγαπητικός στέκει στην καγκελένια πόρτα που είναι τυλιγμένη ολόγυρα με κισσό , και περιμένει κοιτώντας υπομονετικά το ρολόι του..Πόσο ελκυστικός μοιάζει..Κι ας έκρυψαν τα στριφογυριστά απο τον αέρα φύλλα το κάτασπρο πρόσωπό του..
